دوبارہ دي راتله نشته په دنیا | Rahman Baba Poetry About Life

دوبارہ دي راتله نشته په دنیا — نن دي وار دی که دروغ کړې که رښتیا
هره چاره چې تر وخت تېره شي عنقا شي — عنقا نه دي په دام نښتي د هیچا

تر ورځ تېره اوبه بېرته نه جار وځي — نه جار وځي تېره ساعت نه بېرته بیا
تېر ساعت په مثال مړي د لحد دي — هر چا نه دي ژوندی کړی په ژړا

که مقصود لرې تلوار کړه وخت کوتاہ دی — غرہ مه شه د دې عمر په بقا
هره نېسه چې صحیح ګڼې په زړه کې — په غرور به هغه نېبه کړې خطا

په امید امید یې خلق نا امید کړه — د ایام له مکره مه شه بې پروا
چې د مرګ په تماچه دي خوله ماته — ترو په ماته خوله به څه کوې ثنا

ویر ژلي ارتېدني چې وینا وایي — تا ته وایي که پوهېږې په وینا
هلک بې ته چې په زور دي څوک تعلیم کا — هم عاقل یې هم بالغ یې هم دانا

په عمل د نېکو بدو فهم وکړه — چې په دا کې دي بهبود دی که په دا
سر دننه په ګرېوان کړه سترګې روڼې — ډېر په پورته پورته مه څه سرهوا

سرهوا سرهوا مه څه و آسمان ته — ته په اصل کې له ځمکې یې پیدا
د عمل په ځای به دا پوښتنه نه وي — چې ته زوی یې یا نمسی د فلانا

په خپل ځان نېګړه وکړه غرہ مه شه — په نېګړه دا دي او د بابا
هغه ناوې چې په ځان نایسته وي — څوک یې څه کوي ښایست د مور و نیا

دا خبره زه و ځان ته کړم اې یاره — دلګیر مه شه که مې نوم واخیست ستا
نوم د ستا او د بل اخلم ځان ته وایم — نه مې کار نه مې غرض شته په بل چا

که مې ځای د دې غمونو وي په زړه کې — ما به څه لرہ کولہ دا انشاء
چې د مرګ سختۍ خواري دا ستا په خوا دي — ای رحمان ولې نه مرې لا پخوا