راشه مه کوه له چا سره جفا

۶۱ کتنې ۱ خوښونې ۲ دقیقې لوستل ۳۰ کرښې

راشه مه کوه له چا سره جفا لې ژوندون د ضائع کیږی بې وفا په دُنیا کښې هیڅوک نه دی پاتوشوی واړه تلونی دی که نن دی که سبا دا یاران چې نن و تا ته جلوه کا په دوه ورځې پس به واړه شی فنا که دیدن د چا خوښ وی ورته ګوره چې فناشی بیا به کله شی پیدا د خزان پاڼې چې بیلې شی له ښاخه په حکمت بِمئے پیوند نه کا حکما چې په زمکه څاڅکے پریوځی له اسمانه بیا له زمکې ختې نه شی په سما ګومان مه کړه چې به بیا سترګو له ورشی هغه اوښکې چې له سترګو شی جدا دا په هره ورځ چې خیژی بیل بیل نمر دی هرچې پریوځی هغه نه شی ختې بیا که جنت په زُهد نه دی بې کرمه هرسړی د خپله غاړه کا ادا که د نفس دپاره سل محنتە وکړې یو محنت به د پکار نه شی فردا که تمام جهان پخپله ګیډه وخورې یاد به نه شې په درود او په دُعا که یوه دانه د وږی په لاس ورکړې هم دغه به د توښه شی د عقبیٰ که یو څاڅکے اوبه تږی لره ورکړې د دوزخ او ستا ترمیان به شی دریا که یو ځله سر د خدائے په لوری ټیټ کړې په قیامت به سربلند شې تر هرچا بازار دا دی که څوک سود و سودا کاندی په هغه جهان نه سود شته نه سودا

د رحمان بابا نوره شاعري

ټول وګورئ
غزل

گوره هسې کردگار دی رب زما

ګوره هسي کردگار دي رب ځما چه صاحب د كل اختيار دي رب ځما همګي بزرگواران چه څوك ئي وايي تر همه و بزرگوار دي رب ځما

غزل

کہ صورت د محمد نه وای پيدا

که صورت د محمد نه وي پیدا پیدا کړې نه وه خدای نه دا دنیا کل جهان د محمد په روی پیدا شه محمد دي د تمام جهان آبا

«غمجنه شاعري» کې نور

ټول وګورئ